Μέσα από την εικόνα, την πρόζα, τη μουσική, τον λόγο και τα ανθρώπινα σώματα, μεταφέρει τον θεατή σε γνώριμα τοπία και οικείες διαδρομές. Το συνειδητό βουτά στο ασυνείδητο, το κωμικό συνομιλεί με την ειρωνεία, η παρόρμηση με τον κυνισμό, η ευαισθησία με την ψυχρότητα. Μια πρωτότυπη απόπειρα να αρθρωθεί η ανθρώπινη ιστορία, σαν κι αυτή που φέρει ο καθένας μας – μια ιστορία σε θραύσματα, με το κάθε δάχτυλο του χεριού να έχει τη δική του υπόσταση, το δικό του «δωμάτιο». Το σπίτι με το πιάνο, τα κάδρα στους τοίχους, τις οικογενειακές φωτογραφίες και λίγο πιο πέρα το παράθυρο που προσκαλεί τον κόσμο της σαγήνης, τον κόσμο της απειλής.
«Ένα σώμα προσπαθεί να κρατήσει ενωμένο τον εαυτό του ενώ όλα τα εργαλεία του, μνήμη, τέχνη, έρωτας, φιλία έχουν ήδη στραφεί εναντίον του. Τα δάχτυλα αρθρώνουν λόγο συμβολίζοντας το σώμα μίας κοινωνίας πραγμάτων, δείχνοντας εντέλει μέσα από την ίδια τους τη κατασκευή το μοντέλο της σημερινής πραγματικότητας. Ένας παραλληλισμός από τον οποίο δεν περισσεύει κανένας μας». – Κατερίνα Ελοσίτου
