Κόκκινη κλωστή.

Θέλω να σου πω μια ιστορία.

Για μια φορά κι έναν καιρό.

Ποτέ δεν είναι για το εδώ και το τώρα.

Για  κάποιους άλλους ανθρώπους.

Ή και όχι ανθρώπους.

Για κάπου μακριά.

Σε έναν τόπο όμως κοινό.

Έχει ένα νανούρισμα.

Έχει και ένα κρεβάτι.

Η μισή ζωή μας βρίσκεται σ’ ένα κρεβάτι.

Εκεί είναι τα όνειρα.

Εκεί είναι και τα τέρατα.

Κι εσύ; Εσύ πού είσαι;

Μια ονειροπαγίδα φύλακας.

Ένα φυλαχτό.

Κόκκινη κλωστή δεμένη.

Κόκκινη κλωστή μπλεγμένη.

Κι ο θάνατος;

Πού είναι ο θάνατος;

Η ιστορία ξεκινάει κάπως έτσι…

Μια φορά και έναν καιρό ήταν 12 ληστές που κάθονταν ζαρωμένοι σε μια σπηλιά δίπλα σε μια φωτιά και ο αρχηγός της συμμορίας λέει στον διπλανό του «πες μας ένα παραμύθι» και εκείνος ξεκινάει:

«Μια φορά και έναν καιρό ήταν μία κοπέλα που ήταν άρρωστη πολύ και η κοπέλα της κοπέλας, όχι, όχι… Μια φορά και έναν καιρό ήταν μία μάνα δύσκολη και η κόρη της, όχι, όχι… Μια φορά και έναν καιρό ήταν ένα κορίτσι που είχε μια αδελφή, ΟΧΙ! Μια φορά κι έναν καιρό ήταν μόνο ένα κουβάρι που ξετυλιγόταν διαρκώς…»

Και μετά;

Μη φοβάσαι, είναι μόνο ένα παραμύθι, ένα όνειρο.

ΣΚΗΝΟΘΕΤΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ

Το δικό μας παραμύθι δεν έχει δράκο, έχει όμως γίγαντα, που παλεύει με τον θάνατο, που είναι νονός στο 13ο παιδί, που ανεβαίνει τη φασολιά, που φτάνει στον άλλο κόσμο, που ζει το κορίτσι που κοιμάται.

Το δικό μας παραμύθι δεν έχει δράκο, έχει όμως ανθρώπους.

Το δικό μας παραμύθι δεν έχει δράκο, έχει όμως τον ύπνο και τον θάνατο.

Το δικό μας παραμύθι ξεκίνησε στο πλαίσιο του εργαστηρίου σκηνοθεσίας θεάτρου στη Μικρή Ακαδημία το 2025.

Το κρεβάτι είναι η πύλη από την οποία ταξιδεύουμε στα όνειρα. Ένας τόπος όπου περνάμε μεγάλο μέρος του χρόνου της ζωής μας, χωρίς να το συνειδητοποιούμε. Σ’ ένα κρεβάτι ονειρευόμαστε, ξεκουραζόμαστε, ερωτευόμαστε, αρρωσταίνουμε, αναρρώνουμε και πεθαίνουμε. Σ’ ένα κρεβάτι συναντιούνται ο ύπνος, ο θάνατος κι εμείς.

Ο ύπνος και ο θάνατος λοιπόν είναι μία παράσταση στην οποία ένα κόκκινο νήμα συνδέει μια τριμερή ανάπτυξη ιστοριών, όπου τα παραμύθια τρυπώνουν μέσα σε ανθρώπινες σχέσεις, ως τρόπος διαχείρισης, ως ανάμνηση και ως παιχνίδι.

Πώς ξεκινά ένα παραμύθι; Και πώς τελειώνει;

Ο ύπνος και ο θάνατος είναι το δικό μας παραμύθι, που λέμε κάθε βράδυ στον εαυτό μας, πριν κοιμηθούμε, για να κοιμηθούμε, μα και για να ζήσουμε

Το κείμενο της παράστασης αντλεί υλικό από τα παραμύθια «Ο Νονός Θάνατος», «Ο Τζακ και η φασολιά», «Οι Αγγελιοφόροι του Θανάτου», «Για τα παιδιά που δεν θέλουν να κοιμηθούν», «Ο ψύλλος και η ψείρα», «Το ποντικάκι, ο πιστός φίλος».